ویژه نامهء اخبار افغانستان و تحلیل های سیاسی(بررسی های راهبردی)

Pendar News


أهلا وسهلا بك زائرنا الكريم, أنت لم تقم بتسجيل الدخول بعد! يشرفنا أن تقوم بالدخول أو التسجيل إذا رغبت بالمشاركة في المنتدى

درافغانستان از دموکراسی خبری نیست

مشاهده موضوع قبلي مشاهده موضوع بعدي اذهب الى الأسفل  پيام [صفحه 1 از 1]

1 درافغانستان از دموکراسی خبری نیست في الثلاثاء أغسطس 04, 2009 12:04 am

Admin


Admin
ملالی جویا*




در سال 2005 من جوانترین فردی بودم که به پارلمان افغانستان راه پیدا کردم. در کشوری مانند افغانستان حضور زنان آن هم در جایی مانند پارلمان معناهای بسیاری دارد. از همان نخستین روزهای این پیروزی من و زنانی مانند من تبدیل به نمادهایی شدیم برای نشان دادن به ظاهر موفقیت‌های بیگانگان در کشورمان. ما را مثال می‌زدند تا نشان دهند که حمله به افغانستان در نهایت زنان را آزاد کرد. اما حقیقت را من به شما می‌گویم: در وطنم خبری از دموکراسی نیست. آنچه انها آزادی می‌خوانندش دروغی بیش نیست.

همین‌جا از جانب تمامی هموطنان زخم خورده‌ام با خانواده سربازان انگلیسی که در افغانستان جان خود را فدا کردند، همدردی می‌کنم. ما با غم مادرانی که پسرانشان را از دست دادند، با اندوه زنانی که از همسرانشان جدا شدند و با اشک کودکانی که پدرانشان را از دست رفته یافتند، شریک هستیم. به باور من این سربازان انگلیسی هم مانند شهروندان غیرنظامی افغان قربانی سیاست‌های ناعادلانه‌ای شدند که نیروهای ناتو به رهبری ایالات متحده در افغانستان پیاده می‌کنند.

هشت سال از سقوط طالبان گذشته است. همزمان امیدهای ما هم برای دستیابی به جامعه‌ای دموکراتیک و مستقل هم کمرنگ شده‌اند. همچنان بنیاد‌گراها در افغانستان بیداد می‌کنند. تنها دستاورد این حمله حفظ منافع ایالات متحده در منطقه بود. به رویاهای ما برای برخورداری از افغانستانی آزاد خیانت شده است.

باید همین جا به همه شما اطلاع دهم که دولتی که حامد کرزای رهبری آن را بر عهده دارد مملو از فرماندهان شبه نظامیان است و برادران طالبان. بسیاری از آنها در جنگ داخلی دهه نود جنایت‌های غیرقابل بخششی را علیه خواهران و برادران افغان خود مرتکب شده‌اند.

من نماینده پارلمان بودم و با این وجود برای آنکه بتوانم آزادانه سخن بگویم مجبور شدم از کرسی خود در پارلمان گذشته و البته از چندین سوءقصد هم جان سالم به در ببرم. لازم نیست برای درک دموکراسی مورد ادعای آمریکایی‌ها چندان خود را به زحمت بیندازید. من شغلم را از دست دادم درست در زمانی که فرماندهای شبه‌نظامیان در دولت از مصونیت قضایی برخوردار هستند و به راحتی از امکانات دولتی استفاده می‌کنند. به این می‌گویند دموکراسی!

در همین قانون اساسی دست و پا شکسته هم تأکید شده است افرادی که دارای سوءسابقه جنایی هستند نمی‌توانند به پست‌های اصلی دست یابند. با این وجود در دولت حامد کرزای دو فرمانده سابق شبه نظامیان به نام‌های فهیم و خلیلی به عنوان رقبای کرزای در انتخابات شرکت خواهند کرد. این انتخابات در سایه شبه‌نظامی‌گری، فساد و اشغال انجام می‌گیرد. می‌توان به چنین انتخاباتی مشروعیت بخشید؟ گزینه نهایی را این مردم نیستند که انتخاب می‌کنند. رئیس‌جمهوری ما پشت درهای بسته در کاخ سفید تعیین می‌شود.

باراک اوباما هم با تمام این جنجال‌های تازه همان استراتژی بوش در قبال افغانستان را پیاده می‌کند. اعزام سربازان بیشتر به افغانستان و گسترش دادن دامنه جنگ به پاکستان تنها و تنها بر آتش معرکه می‌افزاید. من هم مانند بسیاری از زنان افغان در طول سال‌های حکومت طالبان جان خودم را به خطر انداختم و در مدارس دخترانه زیرزمینی تدریس کردم. حالا اما شرایط زنان همانقدر بد است که پیش از این اشغال بود. قربانیان تجاوز و سوءاستفاده‌های جنسی مشمول هیچ عدالتی نمی‌شوند چرا که قدرت در دستان بنیاد‌گراها است. هر روز بر تعداد زنانی افزوده می‌شود که چاره‌ای پیش روی خود ندارند مگر خودسوزی و پایان دادن به سال‌ها رنج و بی‌عدالتی.

همین چند روز پیش بود که جوزف بایدن معاون رئیس‌جمهوری ایالات متحده به صراحت اعلام کرد که از این پس بر تعداد تلفات در افغانستان افزوده خواهد شد اما این به نفع ایالات متحده و بریتانیا در دراز مدت خواهد بود. من اما پیام دیگری برای انگلیسی‌ها در چنته دارم. گمان نمی‌کنم که منفعت شما در کشته شدن جوانانتان در جنگ باشد. منفعتی در انتقال بودجه ناشی از مالیات به افغانستان وجود ندارد . شما دارید بودجه خود را به کشوری می‌فرستید که در آن سران شبه نظامیان قدرت را در دست دارند و شبکه‌های فساد را رهبری‌ می‌کنند.

علاوه بر این آیا واقعاً خودداری از به راه افتادن حمامی از خون در افغانستان غیر ممکن است؟ برخی بر این باورند که خروج سربازان بیگانه از افغانستان یعنی فرورفتن این کشور در جنگی داخلی و بی‌امان. اما شما مصیبتی را که این روزها گریبانگیر این کشور است را چه می‌خوانید؟ هر چه این اشغال طولانی‌تر شود، جنگ داخلی هم طولانی‌تر خواهد شد و البته خونین‌تر از امروز.

مردم افغانستان صلح می‌خواهند. تجربه نشان داده است که آنها با هیچ اشغالی کنار نمی‌آیند و و در دراز مدت بی‌شک اشغالگران را پس خواهند زد. ما برای داشتن کشوری مستقل به کمک‌های بین‌المللی نیاز داریم. به خوبی می‌دانیم که برای به دست آوردن ارزش‌هایی مانند حقوق بشر باید بجنگیم. اما مبارزان این جنگ باید افغان‌ها باشند.

خواندن مشخصات فردي http://pendar.usersboard.net

مشاهده موضوع قبلي مشاهده موضوع بعدي بازگشت به بالاي صفحه  پيام [صفحه 1 از 1]

صلاحيات هذا المنتدى:
شما نمي توانيد در اين بخش به موضوعها پاسخ دهيد